روزگاریست در این کوچه گرفتار توام. با خبر باش که در حسرت دیدار توام.گفته بودی که طبیب دل هر بیماری.پس طبیب دل من باش که بیمار توام.

شبامون خیلی بلندن دیگه یلدا واسه چی؟دل همین جوری دیوونس دل شیدا واسه چی

ما که از دو روز دنیا ندیدیم غیر دروغ امروزم زیادیمون بود دیگه فردا واسه چی؟

وقتی از غربت ایام دلم میگیرد. مرغ امید من از شدت غم میگیرد.دل به رویای خوش خاطره ها می بندم. باز هم خاطره ات دست مرا می گیرد.

مهربانی را در کودکی دیدم که خورشید را در دفتر نقاشی سیاه کشید تا پدر کارگرش زیر نور افتاب نسوزد

آری اغاز; دوست داشتن است گرچه پایان راه ناپیداست من به پایان دگر نیندیشیدم که همین دوست داشتنها زیباست.